کاسه آتشفشانی یلواستون ، حاصل دو فوران عظیم

کاسه آتشفشانی یلواستون ، حاصل دو فوران عظیم: آخرین باری که ابرآتشفشان یلواستون فوران کرد، یک زمستان آتشفشانی ایجاد شد که باعث تغییراتی در شرایط آب و هوایی شد.

دومیما

با توجه به تحقیقاتی که به تازگی انجام شده، کاسه‌ی آشتفشانی بسیار بزرگ «یلواستون» (Yellowstone) آمریکا فقط از یک فوران ساخته نشده است، بلکه دو فوران قدرتمند و با فاصله‌ی زمانی کم که حدود ۶۳۰٫۰۰۰ سال قبل اتفاق افتادند، باعث شکل‌گیری آن شده است. این فوران‌ها به‌قدری قدرتمند بودند که بتوانند بر شرایط آب و هوایی جهانی تأثیر بگذارند، چون در آن زمان سیاره‌ی زمین در حال بازیابی پس از عصر یخبندان بود.

ابرآتشفشان‌هایی مثل همان‌هایی که زیر پارک ملی یلوستون هستند، می‌توانند فوران‌هایی داشته باشند که فوران‌های کوه‌های آتشفشانی کوچک‌تر را تحت‌الشعاع خود قرار بدهند.

شواهد مربوط به شدت و قدرت این فوران‌ها را می‌توان در ابعاد ۷۲×۴۸ کیلومتری در منطقه‌ی کاسه‌ی یلواستون مشاهده کرد؛ این منطقه، دهانه‌ای است که پس از آخرین فعالیت‌های این آتشفشان ایجاد شده است.

یلواستون

یک تیم متشکل از زمین‌شناسان دانشگاه UCSB توانستند سوابق اخیری از رویدادهای سخت و شدیدی کشف کنند که کاسه‌ی آتشفشانی یلواستون، کالیفرنیا، را به صورت لایه‌ای از پوسته‌های خاکستری و پوسته‌های رسوبی درآورده است.

آب‌های زیرزمینی که ۶۳٫۰۰۰ سال پیش در حوضه‌ی سانتا باربارا جریان داشتند (یعنی تقریبا همان زمانی که فعالیت‌های آتشفشانی رخ داد) دقیقا همان چیزی بودند که برای ایجاد رویدادهای پایدار و تغییردهنده‌ی شرایط آب و هوایی لازم بود.

شاید این موضوع به این خاطر باشد که در آن زمان، محیط آبی مملو از مواد مغذی بود که در عمق اقیانوس پیدا می‌شدند و دارای ارگان‌های تک‌سلولی زیادی بودند که به فرامینیفرا معروف بودند. پوسته‌های فرامینیفراهایی که در رسوبات کنار خاکسترهای آتشفشانی کشف شدند میزبان ایزوتوپ‌های اکسیژن وابسته به دمایی هستند که زمین‌شناسان از آن‌ها برای تعیین دمای دریایی استفاده می‌کنند که این موجودات در آن زندگی می‌کنند.

مطالب بیشتر: جزایر قناری ؛ بهشت آفریقا (قسمت اول)

محيط کم‌اکسیژن نزدیک به کف دریا در حوضه‌ی سانتا باربارا باعث از بین رفتن موجودات زیرزمینی می‌شود که می‌توانستند با مخلوط کردن لایه‌های خاکستری و رسوبی، به کیفیت آن‌ها صدمه برساند.

ترکیب رسوبات پوسته‌ای و خاکسترهای آتشفشانی به این کارشناسان کمک کرد تا رکورد دقیق و بی‌نظیری از فعالیت‌های یلواستون به دست آورند که ثابت می‌کند در این مکان نه یک فوران، بلکه دو فوران آتشفشانی با فاصله ای ۱۷۰ ساله اتفاق افتاده است.

تجزیه و تحلیل پوسته‌های فرامینیفرا ثابت می‌کند که بعد از فوران شدید، دمای حوضه‌ی سانتا باربارا تا ۳ درجه‌ی سانتی‌گراد سرد شد، چرا که خاکستر و دی‌اکسید گوگرد آتشفشانی که در طول این رویدادها منتشر شده بود، مانع از تابش نور خورشید و گرم‌شدن سطح زمین شده بود.

این زمستان‌های آتشفشانی که فاصله‌ی زمانی کمی با هم دارند، وقتی اتفاق افتادند که زمین در حال گرم شدن پس از عصر یخبندان بود. دوره‌های خنک‌سازی دو قلو که بیش از ۸۰ سال طول کشیدند، باعث شدند که تأثیرات تغییرات اقلیمی کمتر شود.

پیشنهاد سر دبیر:  بازیگران مطرحی که برای یک نقش خاص جانشان را به خطر انداختند
  • facebook
  • googleplus
  • twitter
  • linkedin
  • linkedin
قبلی «
بعدی »

پاسخ دهید

آخرین مطالب

علم و دانش

کسب و کار